Maak het Concradle
Joost schreef op 06-11-2007
Beste vrienden,
Het moet mij van de lever. Ik ben de laatste 2 weken een beetje overgecradelt. Na me in te werken in C2C heb ik bij de design academy 2 congressen gevolgd over sustainability. Een aantal lezingen over materiaalgebruik gevolgd en me “groen” gesurfd naar “groen” toepasbaar basismateriaal. In Venlo zelf waar we nu sinds een aantal maanden een designclub hebben die C2C produkten tracht te ontwerpen is ook van alles aan de hand en leer ik veel. Dus ik denk dat ik wel een beeld heb over C2C.
MAAR...
De lezingen van Braungart waren voor mij onduidelijk. Ik begon zelfs een hekel te krijgen aan zijn tegenstrijdigheden. i.e. “It’s OK to make mistakes”, “It’s not being about less bad it is about being good” Maar als je dan iets doet is het allemaal “bad” en PLA (bioplastic) uit zetmeel ruïneert “topsoil” en weet ik het allemaal. Veel keurt ie af maar nergens (voor mijn gevoel) geeft ie duidelijk aan wat je wel moet/kunt doen en met welke materialen je wel kunt gebruiken. Oh ja ik weet ook er komt een materialen database. Maar die is al uigesteld en wordt misschien nog wel een keer uitgesteld tot ver in 2008. Ronduit verassend vond ik zijn opmerking dat het helemaal niks uitmaakt om sneller te consumeren want dan krijgen we meer basismateriaal. “No Guilt, No Guilt, Have Fun”. Op het congres zelf zijn dan ook een flink aantal mensen die je gaan vertellen dat hun procédé best C2C is waar dan losjes “isocyanaat” als bindmiddel in een bioafval spaanplaat wordt verwerkt. Of, met de beste motieven natuurlijk, wordt in een (petro) polyester glasvezel vervangen door vlas en dat blijkt dan goed te werken. Klopt, maar het heeft niks te doen met C2C. Isocyanaat is giftig en polyester is totaal niet afbreekbaar en uit petrochemische bron. En de meester babbelt voort in tegenstrijdigheden en zegt wat we allemaal zeker niet moeten doen. “No Guilt”. Maar binnen onze groep designers wordt het beeld bij C2C producten steeds meer vertroebeld. En ik wil niet met een of ander zogenaamd me-too C2C produkt naar buiten treden. Grappig was ook te zien het circus rond “artisjok”. De “sjokkies” werden behoorlijk opgehemeld. Nou ik ben eens gaan kijken naar die tafel. Hij was notabene een niet materiaal bij uitstek “MDF”. Het toekomstige C2C materiaal voor de tafel moest nog komen. Het zou zetmeel PLA worden. (in strijd met wat vader braungart zegt) “vaporware” noemden we zo een produkt in de software wereld. Niks klaar maar wel verhaal schreeuwen. Of neem bijvoorbeeld de “technische” cyclus waarin bijvoorbeeld ijzeren of polyethyleen of nylon6 delen terecht moeten komen. C2C geeft aan dat dit alles “oneindig” of “eeuwig”moet zijn te recyclen. Kan helemaal niet. Ben blij in de tech cyclus als je vijf keer haalt. (25 keer werd beweerd voor onderdelen van de HM stoel, geloof er niks van). Ben dan eerlijk en zeg dat de tech cyclus behoorlijk lekt in energie en resources en dat daarin de technologie van hergebruik nog in niets lijkt op die in de natuur waarin een “lekvrije” cyclus bestaat. Verder valt me op dat veel C2C voorbeeld producten “eenvoudig” van opbouw zijn: “stoel, tapijt, schoen”. Niemand heeft nog maar enige notie van oplossingen voor daadwerkelijk complexe producten: elektronica, nanotech of “high tech” composieten.
Toch blijf ik erin geloven dat het idee rond C2C goed is. Maar Braungart c.s. doen er wel goed aan met concrete aanbevelingen te komen. Anders gaat “C2C” super snel als hype “naar the Grave”. Daarvoor vind ik de ontwikkeling te waardevol.
